Gdy wyczerpie się któryś z wachlarzyków, wolnego miejsca nie zapełnia się.
Raz i tylko raz wolno w trakcie stawiania pasjansa wykonać posunięcie specjalne: wymienić między sobą w układzie dwie dowolnie wybrane karty, co pozwala uniknąć zablokowania układu.

CZTERNASTKI

Pasjans opracowany przez Charlesa Jewela.
Wykładamy 48 kart otwartych w kształcie podwójnego krzyża, w czterech oddzielonych od siebie grupach kart (jak na ryc. 254). Reszta kart pozostaje w talonie.
Celem gry jest pozbycie się wszystkich kart z układu i z talonu.
Można usuwać z układu karty parami, jeśli są identycznej wartości, niezależnie od koloru i stykają się w układzie bokami dłuższymi, krótszymi lub rogami (a więc zawsze tylko pary kart z jednej z czterech grup). Gdy w układzie styka się ze sobą trzy lub więcej kart tej samej wartości, wybieramy parę lub pary z nich do usunięcia z układu. Możliwych do usunięcia par kart nie mamy obowiązku usuwać natychmiast, możemy to uczynić w dowolnym momencie gry.

Gdy wyczerpią się karty w talonie, nie udało się zaś wszystkich kart bazowych umieścić na właściwych miejscach układu i na nich pozostałych kart układu i talonu (widoczne wtedy będzie tylko dwanaście figur ich parada), pasjans nie wyszedł.

CROMWELL

Pasjans opracowany przez Charlesa Jewela.
Wykładamy wszystkie karty w dwudziestu sześciu wachlarzykach otwartych po cztery karty w każdym wachlarzu.
Celem gry jest uwolnienie asów i ułożenie na nich wszystkich kolorów rosnąco do króli.
Wolne do manipulacji są wierzchnie karty wszystkich wachlarzyków. Można je kłaść jedna na drugą, lecz tylko o jedno oczko niższą na wyższą w tym samym kolorze. Można z jednego wachlarzyka na inny przekładać więcej niż jedną kartę, lecz tylko sekwencje w kolorze, w całości lub w części.

Asy z tych ośmiu kart odrzucamy i karty bazowe, jeżeli
są odpowiednie wolne miejsca w układzie, umieszczamy
na nich. Jeśli takich miejsc nie ma, wolno karty bazowe
umieścić na dowolnych wolnych miejscach układu
(z nadzieją na późniejsze uporządkowanie, gdy coś się
w układzie zwolni). Pasujące spośród kart pomocniczych
karty kładziemy na bazowe.
Wolno zabudowywać tylko karty bazowe, które leżą już w swoich właściwych rzędach układu.
Gdy przeprowadziliśmy wszystkie możliwe manipulacje, wykładamy następne osiem kart z talonu (otwarte) na pierwsze wyłożone osiem lub miejsca po nich przeprowadzamy dalsze kombinacje. Wierzchnie karty ośmiu stosów pomocniczych są wolne do manipulacii.

W sytuacji przedstawionej na ryc. 253 po usunięciu asów (karowego i kierowego) powstają możliwości porządkowania układu,
3 kier i 3 trefl z trzeciego rzędu przenosimy do drugiego, 4 pik i 4 karo ż drugiego rzędu — do trzeciego. W ten sposób pięć kart bazowych leży już w swoich właściwych rzędach (2 karo od początku była we właściwym dla dwójek, pierwszym rzędzie). Teraz możemy karty bazowe zacząć zabudowywać pasującymi na nie kartami z układu — niestety żadna z nich nie pasuje (są dwójki; jest szóstka, lecz nie ma właściwej trójki).
Gdy wykonaliśmy już całą możliwą do wykonania przebudowę układu, wykładamy pod nim rząd ośmiu kart otwartych z talonu. Są to pierwsze karty pomocniczych stosów, które utworzą się na nich w dalszym toku gry.

Gdy skończą się karty w talonie, odwracamy stos otwarty i talon przeglądamy po raz drugi. Wolno zrobić to jeszcze po raz trzeci. Gdy po trzecim przejrzeniu talonu, nie udało się wszystkich kart układu i talonu umieścić na kartach bazowych, pasjans nie wyszedł*

PARADA

Wykładamy 24 karty odkryte w trzech rzędach po osiem kart. Jeśli w układzie są asy, usuwamy je — nie biorą udziału w grze.
Kartami bazowymi są dwójki, trójki i czwórki, które winny znaleźć się. w układzie w pierwszym jego rzędzie (dwójki), drugim (trójki) i trzecim.(czwórki).
Na dwójkach będziemy kładli 5, 8 i walety, na trójkach 6, 9 i damy, na czwórkach 7, 1Ą i króle;
Celem gry jest ułożenie wszystkich kart układu i talonu na kartach podstawowych.

Króle i asy bazowe możemy, jeśli są wolne, wyjąć z układu w każdej chwili. Piątkę w danym kolorze możemy jako bazową wyjąć z układu, jeśli już wyjęliśmy asa w tym samym kolorze; drugą piątkę, jeśli wyjęliśmy drugiego asa; dziewiątkę jeśli już wyjęliśmy piątkę; drugą dziewiątkę jeśli już wyjęliśmy drugą piątkę.
Wszystkie karty bazowe kolejno układamy w kształcie koła, w formie przedstawionej na ryc. 252.

Gdy z układu nie możemy już wyjąć ani żadnej kart bazowej, ani żadnych dalszych kart na wyłożone bazowe, przeglądamy karty z talonu po jednej. Możemy, gdy pasują, wykładać je na kartach bazowych ą także wykładać, jeśli są kartami bazowymi (według uprzednich zasad). Nieużyteczne karty z talonu składamy przed sobą na stos otwarty. Wierzchnia karta tego stosu jest wolna do manipulacji.

Pasjans opracowany przez Adolfa Schaaffa.
Wykładamy osiem rzędów po osiem kart ctwaitych w rzędzie, kładąc karty na przemian, pionowo i poziomo, jako układ podstawowy (identycznie jak w pasjansie „dywan”). Reszta kart pozostaje w talonie.
Kartami bazowymi są króle oraz asy, piątki i dziewiątki.
Celem gry jest ułożenie wszystkich kart z układu i talonu na kartach bazowych (na asach — dwójek, trójek i czwórek; na piątkach’ szóstek, siódemek, ósemek, na dziewiątkach dziesiątek, waletów i dam; na królach bazowych nie kładzie się niczego).
Wolne do manipulacji są wszystkie karty w układzie’, których jeden z krótszych boków (góra lub dól) jest dostępny z zewnątrz układu.

Karty z układu można kłaść tylko na karty bazowe. Luk w układzie nie uzupełnia się.
Karty z talonu przeglądamy po jednej. Możemy, gdy pasują, układać je na kartach bazowych. Nieużyteczne karty z talonu składamy przed sobą na stos otwarty. Wierzchnia karta tego stosu jest wolna do manipulacji.
Karty wolne z układu można kłaść na wierzchnią kartę otwartego stosu, tylko wyższą lub niższą o jedno oczko w tym samym kolorze.
Gdy skończą się karty w talonie, odwracamy stos otwarty i talon przeglądamy po raz wtóry. Gdy skończą się tym razem karty w talonie i nie uda się wszystkich kart układu i talonu umieścić na kartach bazowych, pasjans nie wyszedł.